Van overleven naar innerlijke vrijheid en vrede

Een tijd geleden kwam er een vrouw in mijn praktijk die er jong uitziet voor haar leeftijd. Ze had vele verliezen geleden in haar leven en kwam met de vraag dat ze zich zo eenzaam voelde en het verlangen had om echt in verbinding te zijn met anderen. Het bleek dat ze meer energie stopte in haar relaties dan ze terugkreeg. We zijn gaan onderzoeken wat het probleem was. Ze blijkt meer zorgzaam te zijn voor haar vrienden dan voor zichzelf. Het blijkt samen te hangen met haar jeugd, ze was al jong gewend voor anderen te zorgen en vergat zichzelf. Ze heeft niet geleerd om gelijkwaardige relaties op te bouwen en haar grenzen aan te geven.


Deze vrouw is bij een toneelgroep en ook in het dagelijks leven speelt ze vaak onbewust toneel. Vanuit dit gegeven zijn we gaan werken met het idee van maskers. Op de bühne is ze gewend om verschillende maskers op te zetten en daarmee rollen te vervullen. In het dagelijks leven was ze ook gewend om zich achter een masker te verschuilen. Ze zette dan het masker van de onkwetsbare vrouw op waardoor ze niet hoefde te laten zien wat ze werkelijk voelde. Dit heeft haar het inzicht gegeven dat ze niet kreeg wat ze nodig had. We zijn hiermee aan de slag gegaan en dit heeft geleid tot gelijkwaardige relaties.


Ik wilde de therapie af gaan ronden en toen kwam deze vrouw met een heel ander probleem. Vaak gebeurt dit wanneer er een echte vertrouwensband is opgebouwd tussen de cliënt en therapeut. En durft de cliënt zich meer te laten zien waar ze mee worstelt en durft haar kwetsbaarheid te laten zien.


Ze had al jaren last dat ze zich schuldig voelde over dat haar man die suïcide had gepleegd. Hun zoon was verongelukt. Voordat dat gebeurde was hun zoon teruggekomen van het spelen en wilde met zijn fiets weggaan. De fiets was kapot want zijn vader had dat nog niet gemaakt. Hij zorgde altijd voor anderen dat de klusjes waren geklaard. Mijn cliënt was zo boos op haar man dat hij de fiets nog niet gemaakt had. Ze verweet hem dat hun zoon daardoor naar het kanaal was gegaan waar hij uiteindelijk was verdronken. Ze gaf hem de schuld van wat er gebeurd was. Haar man die vaak in zichzelf gekeerd was heeft na enkele weken suïcide gepleegd. Ze heeft nooit afscheid kunnen nemen
van haar man en dat tergde haar.


Als ze naar de foto’s keek van haar zoon en man na het gebeurde, voelde ze zich verscheurd. Het deed haar zo’n pijn en dat had ze nog met niemand gedeeld in al deze jaren. We zijn haar schuldgevoel gaan onderzoeken. Ze is gaan inzien dat ze niet de schuldige was. Haar man had zijn eigen verantwoordelijkheid moeten nemen voor zijn verdriet en professionele hulp moeten gaan zoeken. Als ik haar verhalen hoorde was het een heel gevoelige liefdevolle man en ze hadden een fijne relatie. Hij had alleen moeite om zich te uiten als hij ergens meezat.


We hebben alsnog een afscheidsritueel verzorgd, zodat ze nog kon zeggen wat ze graag had willen zeggen en een mooi afscheid heeft kunnen nemen waar ze naar verlangde. Als ze nu naar de foto’s kijkt voelt ze de intense liefde voor man en zoon. Ze voelt zich bevrijd van haar schuldgevoel en haar liefde kan weer stromen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s